De laatste weken merkte ik iets op bij mezelf.
Ik ben vaker aan het delen. Momenten uit mijn praktijk, de sfeer van een Journey, een kleine gedachte, een stukje rust.
En ik dacht even: “Is dit niet te veel over mij?”
Maar toen keek ik terug en zag ik iets anders.
Ik deel niet om mezelf te laten zien.
Ik deel omdat dit is wat ik leef.
De zachtheid van een ruimte die net is opgebouwd.
De spanning vlak voor een nieuwe groep binnenkomt.
De stilte na afloop.
Het besef dat elke groep zijn eigen ritme heeft.
De dankbaarheid die altijd nét een beetje blijft hangen.
En ergens tussen die beelden door merk ik dat zichtbaar worden niet draait om groter worden, maar om eerlijker worden.
Niet perfect.
Niet gelikt.
Gewoon zoals het voelt.
Misschien herken jij dat ook: dat je soms ineens ziet hoeveel je eigenlijk deelt… en dat het dan best kwetsbaar voelt.
Maar ook heel kloppend.
Dus laat ik het maar gewoon hardop zeggen:
ik ben aan het groeien, niet naar buiten toe, maar naar binnen toe.
En mijn posts zijn daar blijkbaar een afdruk van.
Niet meer en niet minder.
